Texto de Salmo 141 (142)
Vulgata Clementina · Texto del proyecto VulSearch, de dominio público.
Oración del abandonado
1 Maskil. De David. Cuando estaba en la cueva. Oración.*Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.
2 Con (toda) mi voz clamo hacia Yahvé,
a Yahvé imploro con (toda) mi voz.Voce mea ad Dominum clamavi,
voce mea ad Dominum deprecatus sum.
3 En su presencia derramo mi ansiedad;
ante Él expongo mi angustia.*Effundo in conspectu ejus orationem meam,
et tribulationem meam ante ipsum pronuntio :
4 Pues cuando en mí el espíritu
está por desfallecer,
eres Tú quien conoces mi rumbo.
En el camino por donde voy
me han escondido un lazo.*in deficiendo ex me spiritum meum,
et tu cognovisti semitas meas.
In via hac qua ambulabam
absconderunt laqueum mihi.
5 Miro hacia mi derecha, buscando,
y no veo a nadie que me reconozca;
no hay adonde huir,
ni quien mire por mi vida.*Considerabam ad dexteram, et videbam,
et non erat qui cognosceret me :
periit fuga a me,
et non est qui requirat animam meam.
6 A Ti, pues, clamo, Yahvé, diciendo:
«Mi refugio eres Tú,
herencia mía en la tierra de los vivientes.»Clamavi ad te, Domine ;
dixi : Tu es spes mea,
portio mea in terra viventium.
7 Atiende a mi clamor,
porque he caído en extrema desventura.
Sálvame de los que me persiguen,
porque son más fuertes que yo.Intende ad deprecationem meam,
quia humiliatus sum nimis.
Libera me a persequentibus me,
quia confortati sunt super me.
8 Sácame de esta cárcel,
para que dé gracias a tu Nombre.
Conmigo serán coronados los justos
cuando Tú me hayas favorecido.*Educ de custodia animam meam
ad confitendum nomini tuo ;
me exspectant justi donec retribuas mihi.